X
|
چہ ساده بودم ڪہ فڪر میڪردم بہ دورم مے گردند ڪسانے کہ مرا دور مے زدند! |
|
|
... ادامه مطلب بس که پیـــــــــــدا بودی هیچکس با خبـــــــــــر از نام و نشان تــــــــــــو نبود چشمه ای صاف نهــــــــــان در دل کــــــــــوه غنچـــــــــــه ای سرخ نهــــــــــان در دل مه هیچکس در پی روح جــــــــــــوان تو نبـــــــــــود نگـــــــــــران همه بودی اما! هیـچکس نگران تـــــــــــــو نبود...
روزهـــــــــایی که بی تــــــــــــو می گذرد گرچه با یــــــــــــاد توست ثـــــــــــــانیه هاش آرزو باز می کشد فریـــــــــــــاد: در کنار تـــــــــــــــو می گذشت ایکـــــــــــاش !
آیینه هـــــا دچار فــــــــراموشی اند و نام تــــــــو ورد کوچه خــــــاموشی امشبــــ تکلیفــــ پنجـــــــره بی چشـــــــم های باز تــــــــــو روشن نیستـــــ !
هـــــــر روز من بی تــــــــو
تــــــا ابدیتـــــ به درازا می کشــــــد...
سفــــــــر
مرا از تـــــــو به هیچ کجـــــــــا نمی برد پشتــــ سرم آبــــ نریـــــز ...
بیــــــــا برویم کمی قـــــــــدم بزنیم... نگـــــــــران نباش دوبـــــــــاره باز می گـــــــــردانمتـــــ به قـــــــــابـــــ عکس!
از اتــــــاق خاطــــــــراتمــ بوی حلــــــوا بلنـــــــــد شدهـ استــــــ
آرامــ فـــــــــاتحهـ ای بخـــــــــوان شــــــاید خـــــــدا گذشتهــ ام را بیـــــــــامرزد...!
مــــــــادر! منــ آنــ امیــــــــد ز کفـــــ رفتهـ ی تـــــــــوام درد مــــــــرا مپرس و گنـــــــاه مــــــــرا ببخش دانی خطـــــــای بختـــــ منــ استـــــ آنچهـ می کنمــ پس این خطـــــــای بختــــ سیــــــــاه مـــــــرا ببخش مــــــــادر! تو بی گنــــــــاهی و من نیــــــــز بی گنـــــــــاه اما ســـــــزای هستی ما در کنــــــــار ماستــــ از یکدگــــــــر رمیدهـ و بیگـــــــانه مانده ایمــ وین درد-درد زنـــــــــدگی و روزگـــــــار ماستــــ ...
بهـ دیــــــــدارتــــ کهـ می آیمــ
کفش هــــــــایمــ را در می آورمــ حتــــــی دلمــ را برهنهـ می کنمــ ... تــــــــــو مقدس تـــــــــری از آن کهـ قلبی با نقـــــــــابــــ برایتــــ بیــــــــــاورمــ ! کاش چونــ پاییــــــــز بودمــ ... کاش چونــ پائیــــــــز بودمــ کاش چونــ پاییـــــــز خامـــــوش و ملال انگیـــــــز بودمــ برگـــ های آرزوهایمــ یکایکـــ زرد می شـــــد آفتابـــ دیدگـــــانمــ ســـــــرد می شد
آسمانــ سینهـ ام پــــــــر درد می شد ناگهــــــانــ توفانــ انـــــــدوهی به جانمــ چنگــــ می زد اشکـــ هایمــ همچـــــــو بارانــ دامنمــ را رنگـــ میــــــــزد
وه ... چهـ زیبــــــــا بود اگر پاییــــــــز بودمــ وحشی و پر شــــــور و رنگـــ آمیــــــــز بودمــ شاعــــــری در چشمــ منــ می خـــــــــواند ... شعری آسمــــــانی در کنــــــارمــ قلبــــ عاشقــ شعلهـ میــــــــزد
در شـــــــرار آتشــ دردی نهـــــــانی نغمــــــــه ی من ... همچـــــــو آوای نسیمــ پـــــــــر شکستهــ عطــــــــر غمــ می ریختــــ بر دلهـــــــــای خستهــ پیش رویـــــــــم: چهـــــــره ی تلخ زمستـــــــان جـــــــوانی پشتــــ ســـــــر: آشوبـــــ تابستـــــــان عشقی ناگهـــــانی سینــــــــه ام: منزلگهـ انـــــــــدوهـ و درد و بدگمــــــانی کاش چونــ پاییــــــــز بودمــ ... کاش چونــ پاییـــــــز بودمــ
تنهــــــــاتر از یکــــ برگــــ با بار شـــــــادی های مهجــــــــورمــ در آبـــــ های سبــــــــز تابستـــــــان آرامــ می رانمــ تا ســــــــرزمین مرگــــ ... تا ســــــاحل غمــ های پاییـــــــــزی... در سایهـ ای خود را رهــــــــــا کردمــ در سایهـ ی بی اعتبـــــــــار عشق... در سایهـ ی فـــــــرار خوشبختی... در سایهـ ی نا پایـــــــداری ها...
حتـــــــی
این ساعتـــــ لعنتـــــــی همــ می فهمـــــــد کهـ نیستـــــی ... همینــ دو ساعتـــــ پیشــ یکــــ دقیقهــ پیشــ بـــــــــود!
بی "تــــــــــو"
شهـــــــــر پــــــــر از آیهــ هــــــــای تنهــــاییستـــــــ ...
یکـــ بحــــــر سرشکـــ بـــــــودمــ و عمــری ســــــوز افســـــردهــ و پیـــــــــر می شدمــ روز بهــ روز با خیــــــــل گرسنگـــــــان چــــــــو همرزمــ شدمــ ســــــــوزمــ همهـ ســـــاز گشتـــــ و شامم همهــ روز
با ســـــایهــ امــ سفــــــــر می کنمــ
امــــــــــروز این خوشبختــــــــی را مدیـــــــــون خــــــــــورشیـدمــ !
دستـــــ هــــــای تــــــــو تصمیمــ بــــــــود! بایــــــــد میگـــــــــرفتمــ و دور می شـــــــــدمــ ...
اکنــــــونـ تـــــــو اینجـــــــایی گستــــــردهـ چونـ عطـــــــر اقـــــــاقی ها در کوچهـ های صبح بـــــــر سینهـ امـ سنگینـ در دستهــــــایمـ داغ در گیســــــوانمـ رفتهـ از خــــــود، ســــــوختهـ ، مدهــــــــوش اکنــــــونـ تـــــــو اینجـــــــایی چیـــــــزی وسیعـ و تیـــــــرهـ و انبــــــــوهـ چیـــــــزی مشــــــوشـ چـونـ صــــــدای دوردستـــــ روز بــــــر مردمکــــ های پریشـــــــانمـ می چـــــــرخد و می گستــــــرد خــــــود را شــــــاید مرا از چشمهـ می گیـــــــرند شــــــاید مرا از شاخهـ می چیننـــــــد شــــــاید مرا مثل دری بــــــر لحظهـ های بعـــــد می بندنـــــــد شــــــاید... دیگــــــر نمی بینـــــــم !
منــ بی حیـــــــــاتر از همـیــشهـ
و تـــــــــــو رهـــــــا از نجابتــــ خـــــــــویش... چقــــــدر زود می گـــــــذرند ثــــــــانیهـ های بی شـــــــرمی وقتیــ کهـ هنــــــــوز لبـــــانتــــ را تشنهـ و آغــــــوشتـــــ را بی قـــــــرارمـ ...
اتـــــــــاقـ جهــــــــانـ کـوچکیـستـــــ بــــــــــرای اینــ همهـ تنهــــــــــایی...
چهـ اوقــــــاتــــ سختیــ کهـ بــــــر منــ گذشتــــ گـــــــواهــ دل ریشــ منـــ مــــــاهــ بـــــــــود دمی شکـــ نکــــــردمــ بهـ شـــاهـ راهـ هـــــا دریغـــــا دریغـــــا که بیـــــــراههـ ها راهـ بود
بـــــــــاید می دانستمــ ســــــرانجامــ تـــــــو را از اینجــــــا خواهـــــــد برد این جـــــــادهـ که زیر پــــــــای تـــــــو نشستهـ بــــــــود...
این جـــــــایمــ بر تلــــــی از خاکستــــــر پـــــــا بر تیغــ می کشمــ و بهــ فریبـــــ هـــر صــــــدای دور دستمــــــال سرخــ دلمــ را تکـــــان می دهمــ ... همیـنــ چنــــــد روز پیـشــ فکـــــر می کردمــ میتـــــوانمــ عاشق کســـــی شبیهــ تــــــو شومــ از همیـــــن چنــــــد روز پیش هیـــــچ کس شبیهــ تـــــــو نیستــــــ ...
صـــــدای پای تــــــو کهـ می روی و صـــــدای مرگـــــ کهـ می آیــــــــد دیـــــــگر چیـــــــزی را نمی شنــــــومــ ...
روزهاستـــــ کهـ دیگــــــر نمی بینـــــم
کوچهـ هـــــــا را... عــــــابرانی را کهـ از کنـــــارمــ می گـــــذرند... درختـــــان و برگهـــــایشان را... وقتی خیــــــابان از تو تهیستـــــــ با چشمهــــــای بستهـ قدمــ میزنمــ !
هشتـــــــاد سالهـ می شومــ
و بــــــــاز ... دنبال نشـــــانهـ ای از تو امــ در غسالخـــــانهـ لا بهـ لای کفن هـــــا ... و روز قیـــــامتــــــ دلمــ شور تـــــــو را می زنــــــد آیا خـــــــداوند تو را خواهـــــــد بخشیــــــد ؟! جای من آنجـــــا بود...نیمکتــــــ اول...تــــــــو مرا یادتــــــ هستــــــ ؟
شیطنتـــــ خاصیتــــــ نیمکتــــــ بود و دل کوچکـــ مـــــا بی تقصیـــــــر ! ما همهـ دانستیمــ میــــــز اول خــــــالی از هوشــ ونبــــــوغــ ترســـــی از دید برآن حــــــاکمــ بود خنـــــــدهـ هامان معصـــــومــ اشتیـــــــاقــ حرف ها نامحدود و بر آن هـــــا سرکوبــــــ همهـ ساعتـــــ ها کوکـــــ و زمـــــان بی ارزشــ و خلاهــــــا محشـــــون حرفـهـــــامان جان داشتــــــ همهـ می فهمیــــدند... فکـــــــرمان قابلــ لمس عمقمــــــان بی پایان... ای کهـ دریاد منی همهـ رایـــــادت هستــــــ ؟!
چشمــــانمـ را باز می کنمـ و تـــــــو نیستی...!
این بی رحمـــــانهـ ترین اتفاقـ هـــــــر روز استــــــ ...
کســــی چهـ میـــــداند کهـ
امـــــروز چند بار فــــــرو ریختمــ از دیدن کســــی کهـ تنهــــــا لباسشـ شبیهـ تــــــــو بود...
|
از نی لبک آتشینی که به لب دارم اردیبهشت 1392 فروردین 1392 اسفند 1391 بهمن 1391 دی 1391 آذر 1391 آبان 1391 مهر 1391 شهریور 1391 مرداد 1391 تیر 1391 خرداد 1391 اردیبهشت 1391 فروردین 1391 اسفند 1390 بهمن 1390 دی 1390 آذر 1390 آبان 1390 مهر 1390 شهریور 1390 مرداد 1390 تیر 1390 خرداد 1390 LinkS مرا فرانسوے ببـــوس ڪـوچ صــــــــدا شــــاه ماهے هفت سالگے درباره علے |
