حسین پناهی

 

صـــــدای پای تــــــو کهـ  می روی

 و صـــــدای مرگـــــ  کهـ  می آیــــــــد

دیـــــــگر چیـــــــزی را نمی شنــــــومــ ...

روزهاستـــــ کهـ  دیگــــــر نمی بینـــــم

کوچهـ هـــــــا را...

عــــــابرانی را کهـ  از کنـــــارمــ  می گـــــذرند...

درختـــــان و برگهـــــایشان را...

وقتی خیــــــابان از تو تهیستـــــــ

با چشمهــــــای بستهـ  قدمــ میزنمــ !

 

هشتـــــــاد سالهـ می شومــ

و بــــــــاز ...

دنبال  نشـــــانهـ ای از تو امــ

در غسالخـــــانهـ  لا بهـ لای کفن هـــــا ...

و روز قیـــــامتــــــ  دلمــ شور تـــــــو را می زنــــــد

آیا خـــــــداوند تو را خواهـــــــد بخشیــــــد ؟!

جای من آنجـــــا بود...نیمکتــــــ اول...تــــــــو مرا یادتــــــ هستــــــ ؟

شیطنتـــــ خاصیتــــــ نیمکتــــــ بود

و دل کوچکـــ مـــــا بی تقصیـــــــر !

ما همهـ  دانستیمــ میــــــز اول خــــــالی از هوشــ ونبــــــوغــ

ترســـــی از دید برآن حــــــاکمــ  بود

خنـــــــدهـ هامان معصـــــومــ

اشتیـــــــاقــ حرف ها نامحدود و بر آن هـــــا سرکوبــــــ

همهـ  ساعتـــــ ها کوکـــــ  و زمـــــان بی ارزشــ  و خلاهــــــا محشـــــون

حرفـهـــــامان جان داشتــــــ همهـ  می فهمیــــدند...

فکـــــــرمان قابلــ  لمس عمقمــــــان بی پایان...

ای کهـ  دریاد منی همهـ  رایـــــادت هستــــــ ؟!

چشمــــانمـ را باز می کنمـ و تـــــــو نیستی...!

این بی رحمـــــانهـ  ترین اتفاقـ هـــــــر روز استــــــ ...

کســــی چهـ  میـــــداند کهـ

امـــــروز چند بار فــــــرو ریختمــ

از دیدن کســــی کهـ

تنهــــــا لباسشـ  شبیهـ  تــــــــو بود...

خدایــــــــا

مـــــرا از خــودمــ رهـــــا کن...

هیچـــکســ مرا انــــدازه ی خودمــ آزار نـــداد!

رسول یونان

 

بـــــارانی موربـــــ در نیمـــــروزی آفتــــابی

هیــچــ اتفاقی نیفتــــاده استــــــ

تنهـــــا تــــو رفـتهـ ای

امــــــا من

قسمــ می خورمــ کهـ این بـــــاران

بـــــارانی معمولی نیستـــــ

حتمـــــا جایی دور دریـــــایی را بهـ بـــــاد داده اند!

شمس لنگرودی

 

غمگیـــــن مشـــو عزیـــزمــ

مثــلـ هــــوا کنار تو امــ

نهـ جـــــای کسی را تنگــــ می کنمــ

نهـ کسی مــــرا می بینــــد

نهـ صـــدایمــ را می شنــــود

دوری مکن...

تـــــو نخــــواهی بود من اگــــر نباشمــ !

لعنتـــــ بهـ خیــــــابان هــــایی کهـ

گــــریهـ هــــــا در آن آزادانهـ جفتـــــ گیــــری می کنند

و گـــــرفتن دستــــــ تو در آن حرامــ استــــــ

فقـط دلمـــ می خـواهـد

پیـــــرزنی عصـا به دستــــ شــــومـــ

پیـــــــرمـردی را در ایستگــــاهــ اتـــوبـــوســی ببـــیـنمــ

و هـــی فکــــر کنمـــ چقــــــــدر آشنــــاستـــــ

و او  ، تـــــــو باشی....

Jorge Luis Borges

 

کمـ کمـ یاد خواهی گرفتــــ

تفاوتــــ ظریفــــ میـــــان نگهـ داشتن یکــــ دستــــ و زنجیــــر کردن یکــــ روحــ را

این کهـ عشق تکیهـ کردن نیستــــ و رفاقتــــ اطمینان خاطــــر

و یاد می گیری کهـ بوسهـ ها قرارداد نیستند

و هدیهـ ها معنی عهد و پیمان نمی دهند

کمـ کمـ یاد می گیری

کهـ حتی نور خورشید همـ می سوزاند اگر زیاد آفتابــــ بگیری

باید باغ خودتــــ را پرورشـــ  دهی

بجـــــای این کهـ منتظـــر کسی باشی تا برایتـــــ گل بیاورد

یاد می گیری کهـ می توانی تحملـ کنی

که محکم باشی پای هر خداحافظی

یاد می گیری که خیلی می ارزی...