پاسخ چلچلـــــــه ها را تـــــــــو بگو!
قصه ی ابر هـــــــــوا را تو بخـــــــــوان!
تــــــــو بمان با من تنهـــــــــا تو بمان!
در دل ســــــاغر هستی تو بجــــــــوش
من همین یکــ نفس از جرعه ی جـــــــــانم باقیستـــ
آخرین جرعه ی این جـــــــــام تهی را تو بنــــــــوش...
۳آبان سالگرد فریدون مشیری
امشبـــ چراغ عشــــــــــق در این خــــــــــانه روشن استـــ
جـــــــــــان مرا به ظلمتـــ هجـــــــــــران خود مســـــــــوز
بنشیــــــــن مرو مرو که نه هنگـــــــــــام رفتن استـــ !
تـــــــــو از این دشتـــ خشکــ تشنه روزی کـــــــــــوچ خواهی کرد
و اشکــ من تــــــــــو را بدرود خواهــــــــــد گفتـــ
نگاهتـــ تلخ و افســــــــــردستـــ
دلتـــ را خارخار نا امیـــــــــــدی سختـــ آزردستـــ
غم این نابســــــــامانی همه توش و توانتـــ را ز تن بردستـــ
تو با خــــــــــون و عرق این جنگل پژمــــــــــــرده را رنگــ و رمق دادی
تو با دستـــ تهی با آن همه طوفــــــــــان بنیان کن در افتــــــــــادی
تو را کوچیــــــــــدن از این خاکــ دل بر کندن از جان استـــ !
تو را با برگــ برگــ این چمن پیوند پنهـــــــــــان استـــ
تو را این ابر ظلمتـــ گستـــــــــــر بی رحم بی باران
تو را این خشکـــ سالی هـــــــــــای پی در پی
تو را از نیمـــــــــــه ره برگشتــــــــــن یاران
تو را تزویر غمخــــــــــواران ز پا افکنـــــــــــد
تو را هنگامه ی شــــــــوم شغالان بانگــ بی تعطیل زاغان در ستــــــــوه آورد
تو با چشمان غمبـــــــــاری که روزی چشمه جوشــــــــان شادی بود
و اینکــ حسرتـــ و افســــــــوس بر آن ســــــایه افکندستـــ خواهی رفتـــ
و اشکــ من تــــــــــــو را بـــــــــــدرود خواهد گفتـــ
من اینجـــــــــــا ریشه در خاکم
من اینجا عـــــــــــاشق این خاکــ اگر آلوده یا پاکم
من اینجــــــــــا تا نفس باقیستـــ می مانم
من از اینجـــــــــــا چه می خواهم،نمیــــــــــــدانم
امید روشنــــــــــائی گرچه در این تیـــــــــــــرگی ها نیستـــ
من اینجـــــــــــا باز در این دشتـــ خشکــ تشنه میـــــــــــرانم
من اینجـــــــــــا روزی آخر از دل این خاکــ با دستـــ تهی گل بر می افشــــــــانم
من اینجـــــــــــا روزی آخر از ستیــــــــــغ کوه چون خورشیـــــــــد
ســــــــــــرود فتح میخــــــــــــوانم
و میــــــــــــدانم
تـــــــــــــو روزی باز خواهی گشتـــ ...
روزهـــــــــایی که بی تــــــــــــو می گذرد
گرچه با یــــــــــــاد توست ثـــــــــــــانیه هاش
آرزو باز می کشد فریـــــــــــــاد:
در کنار تـــــــــــــــو می گذشت ایکـــــــــــاش !
آنکس که درد عشق بداند
اشکی بر این سخن بیفشاند:
این سان که ذره های دل بی قرار من
سر در کمند عشق تو .. جان در هوای توست
شاید محال نیست که بعد از هزار سال
روزی غبار ما را آشفته پوی باد...
در دوردست دشتی از دیده ها نهان...
بر برگ ارغوانی...
-پیچیده با خزان-
یا پای جویباری...
-چون اشک ما روان-
پهلوی یکدگر بنشاند!
ما را به یکدگر برساند!
نخستین روزها را یاد داری؟که ترسیدی وفادارم نبینی؟
وفاداری چنانم ناتوان کرد...که می ترسم دگر بارم نبینی
چه می پنداشتی؟پولاد بودم؟تنم روئین و جانم آهنین بود؟
اگر هم آهنم پنداشتی باز...سزای آن محبت هاـ نه این بود!
من همان بیراهه ای هستم