محمدعلی حریری

اولین روز دبستـــــــــان بازگرد...کودکی ها شـــــــــاد و خنـــــــــدان بازگرد

بازگـــــــــرد ای خاطراتـــ کودکی...بر ســـــــــــوار اسبـــ های چـــــــــوبکی

خاطراتـــ کــــــــــودکی زیبـــــــــا ترند...یادگـــــــــــاران کهن مانـــــــــا ترند

درس های ســـــــــال اول ســــــــاده بود...آبـــ را بابا به ســــــــارا داده بود

تا درون نیمکتـــ جـــــــــــا می شدیم...ما پر از تصمیم کبـــــــــری می شدیم

پاکــ کن هایی ز پـــــــــاکی داشتیم...یک تراش ســـــــــرخ لاکی داشتیــــــــم

کیفمـــــــان چفتی به رنگــ زرد داشتـــ...دوشمان از حلقه هایش درد داشتـــ

گرمی دستانمــــــــــان از آه بود...برگــ دفتـــــــــــرها به رنگــ کاه بـــــــــود

مانده در گوشم صدایی چون تگرگــ...خش خش جــــــاروی با پا روی برگــ

هم کلاسی های من یــــــــــادم کنید...بــــــاز هم در کوچه فریـــــــــــادم کنید

هم کلاسی های درد و رنج و کار... بچه های جـــــامه های وصـــــــــله دار

کاش هرگز زنگــ تفـــــــــــریحی نبود...جمع بودن بود و تفــــــــــریقی نبود

کاش می شـــــــد باز کوچکــ می شدیم...لا اقــــل یک روز کودکــ می شدیم

یاد آن آموزگار ســـــــــاده پوش...یاد آن گـــــــــچ ها که بودش روی دوش

ای معلـــــم نام و هم یادتـــ بخیــــــــــر...یاد درس آبـــ و بابایتـــ بخیــــــــــر

ای دبستـــــــــانی ترین احساس من...بازگرد این مشــــــــــق ها را خط بزن

حافظ

 

عیبـــ رنــــــــــدان مکن ای زاهـــــــــــد پاکیزه سرشتـــ

که گنــــــــاه دگران بر تــــــــو نخـــــــــواهند نوشتـــ

من اگر نیکم و گر بد تـــــــــو برو خــــود را باش

هر کســـــــــی آن درود عاقبتـــ کار که کشتـــ

 

نجمه زارع

گریـــــــــه کردم گریـــــــــه هم این بار آرامم نکــــــــــرد

هرچه کردم -هرچه- آه انگار آرامـــــــــم نکرد

روستــــــــا از چشم من افتــــــــــاد انگار مثل قبــــــــــل

گرمی آغوش شالیــــــــــزار آرامم نکـــــــــرد

بی تو خشکیـــــــــدند پاهـــــــایم ،کسی راهم نبــــــــــرد

درد دل با ســـــایه ی دیوار آرامـــــــــم نکرد

خــــــــــــواستم دیگــــــــــر فراموشتـــ کنم اما نشــــــــد

خواستم اما نشد ، این کار آرامم نکــــــــــرد

سوختـــــــــم آن گونه از تبـــ ، آه از مــــــــــادر بپرس

دستمــــــــال تبـــ بر نـــــــــم دار آرامم نکرد

ذوق شعـــــــــرم را کجــــــــا بردی؟ که بعد از رفتنتـــ

عشق و شعــر و دفتر و خودکار آرامم نکرد

حمید مصدق

و چه رویـــــــــاهایی !

که تبــــــــــه گشتـــ و گذشتـــ

و چه پیــــــــــــوند صمیمیتـــ ها

که به آســـــــــانی یک رشته گسستـــ

چه امیـــــــــدی چه امید ؟

چه نهــــــــــالی که نشـــــــــاندم من و بی بر گردیــــــــــد

دل من می ســــــــــوزد

که قنــــــــــاری ها را پر بستند

که پر پاکــ پرستـــــــــــو ها را بشکستند

و کبـــــــــــوتر ها را

آه کبــــــــــوتر ها را ...

و چه امیــــــــــد عظیمی به عبثـــ انجــــــــــامید

فاضل نظری

ای عشـــــــق !

ای عـــــــــــزیز ترین میهمــــــــان عمر

دیـــــــــــر آمدی به دیـــــــــــدنم اما

خوش آمـــــــــدی ...

احمد شاملو

من بر می خیـــــــــــزم !

چــــــــــراغی در دستـــ ،

چراغی در دلــــــــــم ،

زنگــــــــار روحم را صیقــــــــــل می زنم

آیینــــــــــه ای برابر آینه اتـــ می گـــــــــذارم

تا با تـــــــــــو ابدیتی بســــــــــازم ...

قیصر امین پور

این روزهــــــــــا که می گذرد

شـــــــــادم !

این روزهــــــــــا که می گذرد

شـــــــــادم

که می گذرد !

این روزهــــــــــا

شـــــــــادم

که می گذرد ...

هما میر افشار

یــــــــــاریم کن که رود از یــــــــــادم غم دیرینــــــــــه ی این خاطــــــــــره ها

شوق پرواز ســـــــــراپای مرا می کشــــــــــد تا پس این پنجــــــــــــره ها

پیش رویم بگشــــــــا پنجــــــــــره ای تا از آن پنجــــــــــره پرواز کنم

روحم از قیــــــــــد تن آسوده شود هستی دیگــــــــــری آغاز کنم

شهریار

جوانی شمـــــــــع ره کردم که جویم زندگـــــــــانی را

نجستـــــــــم زندگانی  را و گم کردم جـــــــــــوانی را

کنون با بار پیـــــــــــری آرزومنـــــــــــدم که برگردم

به دنبــــــــــــال جوانی کوره راه زنــــــــــــدگانی را ...

Drita Como

تنهـــــــایی تلفنی استـــ که زنگــ می زند مــــــــــدام

صـــــــدای غریبه ایستـــ که سراغ دیگـــــــری را می گیــــــــــرد از من

جمعه ی سوتـــ و کوریستـــ که آسمـــــــان ابری اش ذره ای آفتابـــ ندارد

حرفــ های بی ربطیستـــ که ســــــــــر می برد حوصــــــــــله ام را

تنهـــــــایی زل زدن از پشتـــ شیشه ایستـــ که به شبـــ می رســـــــد

فکر کردن به خیـــــــابانیستـــ که آدم هایش قــــــــــدم زدن را دوستـــ می دارند

آدم هـــــــایی که به خانه می روند و روی تختـــ خوابـــ می خـــــــــوابند

و چشم هایشــــــــان  را می بندنـــــــد اما خوابـــ نمی بیننــــــــد

آدم هـــــــایی که گرمای اتاق را تابـــ نمی آورند و نیمه شبـــ از خــــــــانه بیرون می زنند!

تنهـــــــایی دل سپــــــــردن به کسیستـــ که دوستتـــ نمی دارد!

کسی که برای تـــــــــو گل نمی خــــــــرد هیچ وقتـــ

تنهـــــــایی اضافه بودن استـــ در خـــــــــانه ای که تلفن هیچ وقتـــ با تــــــــو کار ندارد!

خانه ای که تــــــــــو را نمی شنـــــــــاسد انگار

خانه ای که برای تــــــــــو در اتاق کــــــــوچکی خلاصه می شـــــــــود

تنهایی عقــــــــــربه های ساعتیستـــ که تکان نخـــــــــورده اند وقتی چشم باز می کنی

تنهایی انتظـــــــــار کشیدن توستـــ وقتی تــــــــــو نیستی

وقتی تـــــــــو رفته ای از این خــــــــانه

وقتی تلفن زنگــ می زند اما غـــــــــــریبه ای سراغ دیگـــــــــری را می گیرد

وقتی در این شیشه ای که به شبـــ می رسد خودتـــ را می بینی هـــــــــــر شبـــ

فاضل نظری

سیلــــــــــی هم صحبتی از مـــــــــــوج خوردن

سختـــ نیستـــ !

صخـــــــــــــره ام

هـــــــــــــر قدر بی مهــــــــــــری کنی

می ایستــــــــــم ...

هوشنگ ابتهاج

آری آن روز چــــــــــــو می رفتـــ کسی

داشتــــــــــم آمدنش را بـــــــــــاور

من نمی دانستـــــــــــــــم

معنی هرگـــــــــــز را !

تــــــــــــو چرا باز نگشتی دیگــــــــــــر ؟

حسین منزوی

کم کم به سنگــ سیــــــــه می شــــــــــود بدل

خورشید هم نچــــــــــرخد اگر در مدار تـــــــــــــو

چشــــــــمی به تختـــ و بختـــ ندارم

مـــــــــــرا بس استـــ

یکــ صنـــــــــدلی برای نشستـــــــــن

کنار تــــــــــــو ...