حمید مصدق
و چه رویـــــــــاهایی !
که تبــــــــــه گشتـــ و گذشتـــ
و چه پیــــــــــــوند صمیمیتـــ ها
که به آســـــــــانی یک رشته گسستـــ
چه امیـــــــــدی چه امید ؟
چه نهــــــــــالی که نشـــــــــاندم من و بی بر گردیــــــــــد
دل من می ســــــــــوزد
که قنــــــــــاری ها را پر بستند
که پر پاکــ پرستـــــــــــو ها را بشکستند
و کبـــــــــــوتر ها را
آه کبــــــــــوتر ها را ...
و چه امیــــــــــد عظیمی به عبثـــ انجــــــــــامید

+ نوشته شده در ۱۳۹۲/۰۶/۲۰ ساعت 1:17 توسط sara
|
من همان بیراهه ای هستم