عاقبت روزی ز خود آرام پرسیدم
چیستم من؟ از کجا آغاز می یابم؟
گر سراپا نور گرم زندگی هستم
از کدامین آسمان راز می تابم
ترس ترسان در پی آن پاسخ مرموز
سر نهادم در رهی تاریک و پیچاپیچ
سایه افکندی بر آن پایان و دانستم
پای تا سر هیچ هستم هیچ هستم هیچ
بیست و چهارم بهمن سالمرگ فروغ عزیز
عهد و پیمــــان تو با ما و وفـــــا با دیگران
ساده دل من که قسم های تـــــــو باور کردم
بس که از حیرت فـــرو ماندم به کار خویشتن
کار خـــــــود کردم رهــــــا با کردگار خویشتن
هیچکس بر آتشــــم آبی نزد جــــــز اشک من
هم غم خویشــــم منو هم غمگســــار خویشتن
سینه ی من گور عشق و آرزوهـــا بود و من
روزگاری زنده بودم در مــــــــــــزار خویشتن
چقدر ســــــــاده به هم ریختی روان مرا
بریـــــده غصه ی دل کندنت امــــان مرا
گذشتی از منو شب هـــای خالی از غزلم
گرفته حسرت دستــــان تو، جهــــان مرا
سریع پیـــــر شدم! آنچنـــــان که آینه نیز
شکسته در دل خود صورت جــــوان مرا
من به هر جایی که مسکن میکنمـ / با من آنجا بخت بد همـ مسکن است
چیره شد چون بر سیه، موی سپید / گفتمـ اینکــ نـــــوبت دانستــن است
برگشـــای اوراق دل را و بخــــوان / قصه های دل فزون از گفتــن است
ایستادمـ ، گرچه خمـ شد پشت من / اوفتـــــادن از قضا ترسیـــدن است
گر دهمـ امروز این فرصت ز دست / چاره امـ فردا به خواری مردن است
آنچـه روزی در تنمـ ، دل داشت نامـ / بس که سختی دید امروز آهن است
ذره ذره هـــــرچه بود از مــن گرفت / دیر دانستمـ که گیتی رهــزن است
خسته و کاهیـــده و فرســـــوده امـ / هر زمانمـ مرگ در پیـــــراهن است
بر ستمـ کـــاران ستم کمتـــــر رسد / این سزای بردبــــــاری کردن است
سه سال گذشت ...
ممنون از دوستانی که به یاد ما بودند 
ز شهـــــر نور و عشق و درد و ظلمتـــ
سحـــــرگاهی زنی دامن کشــــــان رفتـــ
پریشــــــان مرغ ره گم کرده ای بــــــود
که زار و خسته سوی آشیــــــــان رفتـــ
کجا کس در قفـــــایش اشکــ غم ریختـــ
کجـــــــا کس با زبــــــانش آشنـــــــا بود
ندانستنـــــــــد این بیگــــــــانه مـــــــردم
که بانگــ او طنیـــــــــن ناله ها بــــــــود
کنـــــــون این او و این خاموشی ســــرد
نه پیغــــــــــــامی نه پیکــ آشنـــــــــــایی
نه در چشمی نگـــــــــاه فتنه ســــــــازی
نه آهنگــ پر از مــــــــــوج صـــــــــدایی
رو چراغ باده را بفـــــــروز
شبـــ با روز یکســـــان استـــ
سلامتـــ را نمی خـــــــواهند پاسخ گفتـــ
هوا دلگیـــــــر، درها بسته، سرهــــــا در گریبان، دستـــ ها پنهان
نفس ها ابر، دل ها خستــــــــه و غمگین
درختــــــان اسکلتـــ های بلور آجین
زمین دلمـــــــرده ،سقفــ آسمان کوتاه
غبار آلوده مهــــــــر و ماه
زمستـــــــان استـــ ...
باغ محتشم-رشت-بهمن۹۲
آن روزهـــــای برفی خامـــــوش
کـــــــز پشتـــ شیشـــــه در اتـــــــاق گرم
هر دم به بیــــــــرون خیــــــــره می گشتــــــــم ...
اکنــــــــون می گریزم ...
من بدان حالتـــ رسیدستــــــــم که
با خود می ستیـــــــــزم!
من از شلــــوغی بسیــــــار ردپا بیــــــــزار
قدم زدم! ریه هایم شد از هــــوا لبریــــــــز
قدم زدم! ریه هایم شد از هــــوا بیــــــــزار
اگرچه می گذریــــــــم از کنــــــــار هم آرام
شما ز من متنفـــــر من از شما بیـــــــزار!
دارم دراز می شــــــــــوم امشبـــ بــــــــدون درد
یلـــــدای تلخ با تـــــــــو نبودن رسیده استـــ
ایمان بیاوریم به آغاز فصل ســـــــــرد ...
فردا مــــــــــرا چو قصه فرامــــــــــوش می کنی
این در همیشـــــــه در صدفــ روزگــــــار نیستـــ
می گویمتـــ ولی تــــــــــو کجــــــا گوش می کنی
دستم نمی رســــــــد که در آغـــــــــوش گیرمتـــ
ای مــــــاه با که دستـــ در آغـــــــــوش می کنی
در ســــــاغر تو چیستـــ که با جرعه ی نخستـــ
هشیــــــــار و مستـــ را همه مدهـــوش می کنی
گـــر گوش می کنی سخنی خــــــــوش بگویمتـــ
بهتــــــــر ز گوهری که تـــــو در گوش می کنی
جام جهـــــــــان ز خون دل عاشقـــــان پر استـــ
حرمتـــ نگــــــاه دار اگرش نــــــــــوش می کنی
سایه چو شمع شعله در افکنــــــــده ای به جمع
زین داستـــــــان که با لبـــ خامـــــــوش می کنی
غروبـــ سرد بعد از تـــــــــــو
چه دلگیرستــ ای عابـــــــــــر
برای هر قـــــــــــــــدم یک دم
نگـــــــــــاهی کن عقبـــ ها را
علتــــــــش پول نبـــــــــود ...
انعکــــــــاس جوکــ هر روز نبـــــــــود ...
علتش چهــــــــــره ی ژولیـــــــــده ی یکــ دلقکــ
یا زمین خــــــــــوردن یکــ کور نبـــــــــود ...
من به "من" خندیــــــــــدم !
که چــــــــــو یکــ دلقکــ گیـــــــــج
نقـــــــــش یکــ خنـــــــــده به صورتـــ دارم
و دلم می گریــــــــــــد ... !
شــــــــال قرمز ســــــــــر نکن
من را هـــــــــــوایی تر نکن
گــــــــــاوها با رنگــ قــــــــــــرمز زود قـــــــــاطی می کنند !
و کافـــــــــه ها که ندارند میز یکـــ نفــــــــــره ...
پشتـــ دیـــــــوار همین کــــــــوچه به دارم بزنیـــــــــد
من که رفتم بنشینیــــــــد و هوارم بزنیـــــــــد
باد هم آگهـــــــــی مرگــ مـــــــــــرا خواهــــــــــــد برد
بنویسیـــــــد که "بد بودم" و جــــــــارم بزنید
من از آییــــــــــن شما سیـــــــــر شدم سیـــــــــر شدم
پنجه در هر چه که من واهـمه دارم بزنیــــــد
دستـــ هایم چقـــــــــــدر بود و به دریا نرســـــــــید؟!
خبـــــــر مرگــ مرا طعنـــــــــــه به یارم بزنید
آی! آن ها ! که به بی برگــــــــی من می خنــــــــدید!
مرد باشید و بیـــــــــایید و کنـــــــــــارم بزنید...
بی حـــــــرف از پاییـــــــــز چشمانتـــ ...
و آن نگفتیـــــــــم که به کار آیــــــــد
چرا که تنهـــــــــا یک سخن در میـــــــــانه نبود
آزادی ...
ما نگفتیم ... تـــــــــــو تصویرش کن !
بینی مـــــــرا با پشتـــ خم
این زمستـــــــــــــانم مبین
من هم بهـــــــــاری داشتم ...
افتــــــــاد ...
آنســــــان که برگــ
"آن اتفـــــــاق زرد" می افتد
افتــــــــاد ...
آنســــــان که مرگــ
"آن اتفـــــــاق سرد" می افتد
اما او سبــــــــز بود و گرم که
افتــــــــاد !
۸آبان سالگرد قیصر امین پور
ساعتـــ گیج زمــــــــان در شبـــ عمـــــــر
می زنــــــــــد پی در پی زنگــ
زهــــــــر این فکر که این دم گـــــــذر استـــ ...
می شــــــــود نقش به دیــــــــوار رگــ هستی من ...
لحظه هــــــــــا می گذرد
آنچه بگذشتـــ نمی آیـــــــــد باز
قصه ای هستـــ که هرگز دیگـــــــــر
نتوان شد آغـــــــــاز ...
پاسخ چلچلـــــــه ها را تـــــــــو بگو!
قصه ی ابر هـــــــــوا را تو بخـــــــــوان!
تــــــــو بمان با من تنهـــــــــا تو بمان!
در دل ســــــاغر هستی تو بجــــــــوش
من همین یکــ نفس از جرعه ی جـــــــــانم باقیستـــ
آخرین جرعه ی این جـــــــــام تهی را تو بنــــــــوش...
۳آبان سالگرد فریدون مشیری
بگیــــــر تنگــ در آغوش و قتل عامم کن !
مـــــــــادرم تابـــ نـــــدارد غم فــــــــــرزندش را
عشق با این که مرا تجــــــــــزیه کردستـــ به تو
به تو اصـــــــــرار نکردستـــ فراینــــــــــدش را
قلبـــ من موقع اهــــــــدا به تـــــو ایراد نداشتـــ
مشکل از توستـــ اگر پس زده پیـــــــــوندش را
حفظ کن این غــــزلم را که به زودی شــــــــاید
بفرستند رفیقــــــــان به تو این بنــــــــــدش را :
"منم آن شیخ سیـــــــــه روز که در آخرعمــــر
لای موهای تـــــــــو گم کرد خـــــــــداوندش را"
کولی در به در صحــــــــــراهاستـــ
می رود بی خبــــــــــــر از آخر راه
همچنـــــــــان مثل همیشه تنهاستـــ ...
زنـــــــــدگی من چو جویبــــــــــار غریبی
در دل این جمعـــــــــه های ساکتـــ و متروکــ
در دل این خـــــــــــانه های خالی دلگیــــــــــر
آه چه آرام و پر غـــــــــــرور گذر داشتـــ ...
با رنگــ های تـــــــــــازه مرا آشنـــــــــا کند
او می رســـــــد که پس از نه ماه انتظـــــــــــار
راز درختـــ باغچــــــــــه را بر ملا کنـــــــد
"خش خش" صـــــــــدای پای خــــــــــــزان استـــ ، یکــ نفر
در را به روی حضرتـــ پاییــــــــــــز وا کند ...
بازگـــــــــرد ای خاطراتـــ کودکی...بر ســـــــــــوار اسبـــ های چـــــــــوبکی
خاطراتـــ کــــــــــودکی زیبـــــــــا ترند...یادگـــــــــــاران کهن مانـــــــــا ترند
درس های ســـــــــال اول ســــــــاده بود...آبـــ را بابا به ســــــــارا داده بود
تا درون نیمکتـــ جـــــــــــا می شدیم...ما پر از تصمیم کبـــــــــری می شدیم
پاکــ کن هایی ز پـــــــــاکی داشتیم...یک تراش ســـــــــرخ لاکی داشتیــــــــم
کیفمـــــــان چفتی به رنگــ زرد داشتـــ...دوشمان از حلقه هایش درد داشتـــ
گرمی دستانمــــــــــان از آه بود...برگــ دفتـــــــــــرها به رنگــ کاه بـــــــــود
مانده در گوشم صدایی چون تگرگــ...خش خش جــــــاروی با پا روی برگــ
هم کلاسی های من یــــــــــادم کنید...بــــــاز هم در کوچه فریـــــــــــادم کنید
هم کلاسی های درد و رنج و کار... بچه های جـــــامه های وصـــــــــله دار
کاش هرگز زنگــ تفـــــــــــریحی نبود...جمع بودن بود و تفــــــــــریقی نبود
کاش می شـــــــد باز کوچکــ می شدیم...لا اقــــل یک روز کودکــ می شدیم
یاد آن آموزگار ســـــــــاده پوش...یاد آن گـــــــــچ ها که بودش روی دوش
ای معلـــــم نام و هم یادتـــ بخیــــــــــر...یاد درس آبـــ و بابایتـــ بخیــــــــــر
ای دبستـــــــــانی ترین احساس من...بازگرد این مشــــــــــق ها را خط بزن
من همان بیراهه ای هستم 