بس که از حیرت فـــرو ماندم به کار خویشتن

کار خـــــــود کردم رهــــــا با کردگار خویشتن

هیچکس بر آتشــــم آبی نزد جــــــز اشک من

هم غم خویشــــم منو هم غمگســــار خویشتن

سینه ی من گور عشق و آرزوهـــا بود و من

روزگاری زنده بودم در مــــــــــــزار خویشتن